سه نقش‌آفرینی برجسته‌ی آدری هپبورن

 سه نقش‌آفرینی برجسته‌ی آدری هپبورن
تبلیغات دیجی کول

آدری هپبورن بدون شک یکی از مشهورترین نمادهای فشن و هم‌چنین یکی از شاخص‌ترین ستارگان سینمای آمریکا و نیز سراسر دنیاست. از او فیلم‌ها و تصاویر زیادی به جا مانده و کمتر کسی در بین علاقمندان به سینما و نیز مد و زیبایی وجود دارد که او را نشناسد و یا سبک و سلیقه‌ی شخصی او را تحسین نکند. او هم‌چنین به عنوان سومین زن تاثیرگذار در میان افسانه‌های عصر طلایی هالیوود شناخته شده است. در این مقاله تلاش کرده‌ایم به نقاط عطف بازیگری او بپردازیم.

معرفی آدری هپبورن

 

آدری هپبورن، متولد ۴ می ۱۹۲۹ در شهر ایکسل بلژیک است. مادر او یک اشراف‌زاده‌ی هلندی و پدرش دو رگه‌ی بریتانیایی و اتریشی بودند. او در تعدادی از محبوب‌ترین فیلم‌های قرن بیستم بازی کرده است، با این وجود به نظر می‌رسد جایگاه‌ش به عنوان یک بازیگر، در سال ۱۹۵۳ پس از نقش‌آفرینی به عنوان شخصیت پرنسس آن در فیلم تعطیلات رومی اوج گرفت. هپبورن نه تنها یک بازیگر فوق‌العاده و یک سلبریتی جهانی‌ست، بلکه به خاطر سلیقه‌ی ظاهری و نیز فعالیت‌های انسان‌دوستانه‌ی زیادی که انجام داده مورد توجه قرار گرفته است. ستارگان اندکی هستند که شدت تاثیرگذاری‌شان قابل مقایسه با او باشد. بازی‌های هپبورن در فیلم‌های مختلف دهه‌های ۵۰ و ۶۰ میلادی از خاطراه‌انگیزترین و به یادماندنی‌ترین بخش‌های هالیوود است. در ادامه سعی کرده‌ایم به سه نقش‌آفرینی مهم و سرنوشت‌ساز او اشاره کنیم.

بازیگری

نقش‌آفرینی‌های برجسته این بازیگر

 

  1. تعطیلات رومی، ۱۹۵۳ (Roman Holiday)

شخصیت پرنسس آن، با ساختارشکنی و عصیان خاص خودش اولین نقش مهم و ماندگار آدری هپبورن است. در این قصه، پرنسس آن برای فرار از فشار آداب و رسوم زندگی سلطنتی، به صورت ناشناس در شهر رم پرسه می‌زند و تلاش می‌کند از آزادی موقتی‌اش استفاده کند. در همین زمان او با جو بردلی (با بازی گریگوری پک)، روزنامه‌نگار آمریکایی آشنا می‌شود و آن دو به یکدیگر علاقمند می‌شوند.

در تعطیلات رومی، هپبورن جوان توانایی قابل توجهی در بازیگری از خود نشان می‌دهد و بدون آن‌که تلاش زیادی کند، ظرافتی را به نمایش می‌گذارد که بعدها به عنوان امضای شخصی او در تمام فیلم‌هایش دیده می‌شود. در این فیلم، چه زمانی که لباس‌های پرطمطراق اشرافی به تن کرده و چه زمانی که روح بی‌خیال و سبک‌بالش را با پوشیدن لباس‌های راحت و شیک نشان می‌دهد، خود خودش است. آن‌قدر که تمام لحظه‌های سرگردانی پرنسس آن برای مخاطب باورپذیر می‌شود. این نقش باعث شد آدری هپبورن جایزه‌ی اسکار و نیز بفتا (جوایر آکادکی فیلم بریتانیا) را از آن خود کند و جایگاهش به عنوان یک نماد زیبایی و مد نیز تثبیت شود.

  • سابرینا، ۱۹۵۴ (Sabrina)

شخصیت سابرینا، با نگاه کودکانه، ساده‌لوحی و حماقت‌ها و نیز عشقی یک‌طرفه‌ نسبت به دیوید لارابی (با بازی ویلیام هولدن)، تا حدی مخاطب را یاد پرنسس آن و شروع طوفانی هپبورن می‌اندازد. با این تفاوت که این دو شخصیت، خواسته‌های متفاوتی از زندگی دارند و البته جایگاه اجتماعی‌شان نیز زمین تا آسمان با هم فرق می‌کند.

هدف شخصیت‌پردازی هپبورن در فیلم سابرینا، در تضاد با تعطیلات رومی، بالا رفتن از نردبان اجتماعی و رسیدن به جایگاه بالاتر و موقعیت‌های بیشتر و بهتر است (بر خلاف پرنسس آن که دلش می‌خواست تمام امتیازهای زندگی لوکس خود را رها کند و به سادگی برسد) که با وجود موفقیت او در این زمینه، به چیزی که انتظارش را می‌کشیده دست پیدا نمی‌کند.

در این فیلم، سابرینا به طرز قابل توجهی رشد می‌کند و به بلوغ می‌رسد؛ البته نباید از نقش لاینس (با بازی همفری بوگارت) برادر دیوید در این تغییرات چشم‌پوشی کرد. سبک شخصی هپبورن که در تعطیلات رومی در مراحل شکل‌گیری خود بود، در این فیلم به تکامل می‌رسد. او نه تنها در نشان دادن زیر و بم شخصیت با استفاده از لباس‌های متفاوت غوغا می‌کند، بلکه جلوه‌ای از جذابیت، زیبایی و وقار را به نمایش می‌گذارد که حتی تا همین لحظه نیز مورد توجه هنرمندان بسیاری چه در حیطه‌ی بازیگری و فشن چه به عنوان مخاطب قرار گرفته است.

  • صبحانه در تیفانی، ۱۹۶۱ (Breakfast At Tiffany’s)

هالی گولایتلی، شخصیت هپبورن در این فیلم، دختر آزاد، رها و بی‌خیالی است که دنبال جایگاه خود در اجتماع می‌گردد، اما گذشته‌ی سخت و پیچیده‌اش او را تنها نمی‌گذارد. نگاه ساده‌انگارانه و معصومانه‌‌ی هالی به زندگی باعث گیر افتادن او در مشکلات مختلفی می‌شود که برایش قابل پیش‌بینی نبوده است.

به طور مثال او با بی‌خیالی با مردان تندخو وارد رابطه می‌شود و با خلافکاران زندانی طرح دوستی می‌ریزد. اما زندگی او بعد از آشنایی‌اش با نویسنده‌ی فقیری به نام پل وارجک (با بازی جورج پپارد) تغییر می‌کند. شخصیت هپبورن در این فیلم به تدریج از نو شکل می‌گیرد، هالی درنهایت از زندانی که برای خود ساخته رها می‌شود و از ولگردی بی هیچ قید و بندی در منهتن دست می‌کشد و به نوعی خود را پیدا می‌کند.

این نقش‌آفرینی احتمالا یکی از شناخته‌شده‌ترین بازی‌های هپبورن است. نمی‌توان تاثیر این شخصیت را بر بازی‌های بعدی او انکار کرد. نقش‌هایی که بعدها در فیلم‌هایی مانند چگونه یک میلیون بدزدیم (How to Steal a Million) و نیز دوتا برای جاده (Two for The Road) که به ترتیب محصول ۱۹۶۶ و ۱۹۶۷ بودند، نشان داده شدند. شخصیت‌هایی که هپبورن در این فیلم‌ها بازی کرد، همانند هالی گولایتلی، به نظر گمگشته می‌رسیدند. آن‌ها گاهی به دلیل دنبال کردن اغراق‌شده‌ی سرگرمی و لذت در زندگی، ساده‌لوح به نظر می‌آمدند اما در حقیقت مشغول فرار از گذشته‌ای تاریک و در حال جست و جو به دنبال پناهگاهی برای آرامش بودند.

سینما

تکامل آدری هپبورن به عنوان نمادی بی‌جانشین در دنیای مد، با بازی در فیلم صبحانه در تیفانی به اوج خود می‌رسد. جذابیت و وقار او روی پرده‌ی سینما واضح و آشکار است. سلیقه‌ی هپبورن در پوشش و انتخاب لباس و آرایش و مدل مو، همه و همه دست به دست هم داده تا تاکیدی بر خاص بودن و ماندگار شدن نام او تا به امروز باشند. بیشتر علاقمندان به سینما وقتی اسم آدری هپبورن را می‌شنوند، یاد تصویر او در دهه ۶۰ هالیوود می‌افتند. جذابیت او در دنیای مد، به انضمام بازی‌های دلنشین و دوست‌داشتنی‌اش چیزی نیست که به سادگی در دنیای سینما تکرار شدنی باشد.

مطالب مرتبط

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *